تا آزادي...!

تغيير و تحوّل

برابری

درست نميدانم چگونه بايد اين برابري را توجيه كرد.ولي به هر حال بايد با طبيعت سازگار باشد و اگر بتوان گفت كه اين برابري با طبيعت و جهاني كه ما در حال حاضر در حال زندگي كردن در آن هستيم تناقض دارد مي توان گفت هيچ برابري وجود ندارد و يكي برتر از ديگري است.

ابتدا بررسي مي كنيم كه جهان ما چگونه است.جهاني كه ما در آن زندگي مي كنيم داراي تقارن است و همسانگرد است.يعني هيچ نقطه اي از جهان داراي برتري نسبت به نقطه اي ديگر نيست.تمامي دستگاه ها(كه به وسيلة آن ها جهان را توصيف مي كنيم.)برتري نسبت به يكديگر ندارند و همه با هم هم ارزند.از ديد هر دستگاهي در هر كجا،جهان اطراف ما به يك شكل واحد توصيف مي شود ، بنابر اين فرقي ندارد كه از ديد چه دستگاهي جهان را بررسي مي كنيم و همة‌دستگاه ها هم ارز و معادل هستند.

مرد و زن نيز در اين جهان با يكديگر تفاوتي ندارند و هيچ كدام داراي هيچ گونه برتري نسبت به يكديگر نيستند.بنابراين بايد از حقوقي مساوي و برابر برخوردار باشند. هر گونه تبعيضي بين اين دو به علت تفاوتي است كه ما بين آنها مي گذاريم. و اين خلاف اصول طبيعت و جهاني است كه ما در آن زندگي مي كنيم. بنابراين بايد جوامع بشري به سمتي پيش رود كه اين تمايزها و تفاوت هايي را كه بين اين دو گذاشته شده است را از بين ببرد‍ .

آزادي يا جبر

در جواب يكي از دوستان خوبم كه گفته بود اگر اعتقاد به يكي از اديان آسماني داشته باشي اسير جبر مي شوي و آزادي وجود ندارد بايد گفت آزادي هاي ما داراي قيودي است ولي اين قيود باعث نمي شود كه شما آزادي خود را از دست بدهيد فقط شايد جايي از درجات آزادي شما بكاهد و اين مساله هم باز با طبيعت و جهان ما سازگار است.

جهاني كه ما در آن زندگي مي كنيم محدود است يعني مي توانيم آن را با مكعب هاي يك متر مربعي پر كنيم.( اگر به تعداد كافي از آنها داشته باشيم.) ولي بي كران است يعني ما هركجا برويم هيچ گاه نمي توانيم به مرزهاي نيستي برسيم و جهان ما داراي هيچ مرز جدايي نيست.چون ما در اين جهان هستيم،بايد با قوانين آن زندگي كنيم و محدود بودن نيز جزيي از طبيعت ماست.بنابر اين ما نيز محدوديم ولي در محدودة خود بي كران هستيم يعني تا هر كجا كه بخواهيم مي توانيم پيش رويم و رشد كنيم.

گفتيم كه جهان ما محدود است بنابر اين خارج از آن نيستي است و وجوديتي ندارد و ما نيز در آزادي ها محدوديم(محدودِ بي كران) بنابراين خارج از اين محدوديت ها نيستي است و اگر از دايرة اختيارات آدمي خارج شويم به نيستي مي پيونديم و ديگر وجوديت خود را از دست مي دهيم. و شايد اين اشتباه ماست كه فكر مي كنيم چيزهايي كه خارج از دايرة اختيارات ما هستند سلب آزادي هاي ماست و هدايت ما به سمت جبر.در واقع بايد آزادي در حوزة اختيارات و محدوديت هاي ما تعريف شود زيرا خارج از آن نيستي است بنابراين نبايد آنها را جزئي از آزادي هاي سلب شده دانست.باز هم متذكر مي شوم كه چون محدوديت از خواص طبيعت و جهان ماست و ما در اين جهان زندگي مي كنيم بايد با قوانين آن زندگي كنيم.بنابراین محدودیت در آزادی سازگار است با طبیعت و باید و جود داشته باشد.آزادی باید در حوزة آن تعریف شود و خارج از آن اصلاً معنی ندارد.